(untitled) (Kanun: Jurnal Undang-undang Malaysia, 2024)
Sekitaran seseorang itu mempunyai kesan yang besar terhadap pengalaman dan tahap ketidakupayaannya seperti yang dinyatakan oleh Pertubuhan Kesihatan Dunia (WHO). Sekitaran yang tidak dapat dicapai mewujudkan rintangan yang menghalang penyertaan penuh bagi orang kurang upaya (OKU) dalam masyarakat secara sama rata dengan orang lain. Pemberian capaian sepenuhnya terhadap pendidikan kepada OKU merupakan perkara penting demi menjamin peluang untuk menikmati kehidupan yang berjaya seperti orang lain. Namun begitu, masalah berlaku apabila OKU menghadapi pelbagai halangan untuk mendapatkan capaian terhadap pendidikan formal. Oleh itu, kajian ini dilakukan untuk mengenal pasti takrifan dan pembahagian kategori OKU, menganalisis hak OKU terhadap pendidikan berdasarkan undang-undang domestik dan antarabangsa, mempertimbangkan cadangan langkah penambahbaikan sistem pendidikan kepada OKU dan membandingkan pendekatan tokoh jurispruden terhadap prinsip kesamarataan. Objektif ini dicapai melalui pendekatan doktrinal. Pengumpulan dan pengkajian maklumat dalam kajian ini dilakukan menerusi kajian perpustakaan. Sumber primer yang dirujuk ialah statut perundangan, seperti akta dan perlembagaan negara. Antara sumber rujukan sekunder yang dikaji termasuk buku ilmiah, artikel jurnal dan keratan akhbar. Pangkalan data dalam talian turut digunakan sebagai rujukan, seperti Research Gate, untuk mendapatkan maklumat terkini yang berkaitan dengan kajian ini. Oleh itu, pengkaji mengkaji jenis capaian yang diperlukan oleh orang kurang upaya dengan lebih mendalam, serta memberikan cadangan yang mampu dipertimbangkan oleh Malaysia setelah meninjau sistem pendidikan di negara luar yang berjaya memberikan capaian penuh kepada pelajar kurang upaya. Kata kunci: Orang kurang upaya, pendidikan, undang-undang, penyesuaian munasabah, jurispruden, cadangan penambahbaikan Teks penuh: PDF